Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ο Αντώνης Βαρδής για το Στέλιο Καζαντζίδη

Ο Αντώνης Βαρδής για το Στέλιο Καζαντζίδη


Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ ΓΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Τι είπε ο μεγάλος Γρηγόρης Μπιθικώτσης

για τον Στέλιο Καζαντζίδη και για όλους αυτούς τους άφωνους-παράφωνους

που τραγουδάνε τα τραγούδια του.


αλλά και τι είπε ο Πάνος Γεραμάνης


Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Η Ελλάδα της κρίσης

st.kaz.jpg

Η Ελλάδα της κρίσης, οι Έλληνεςτης φτώχειας και της απελπισίας.

Στα δύσκολα χρόνια που ήρθαν όπως ο Στέλιος προφήτεψε

όλοι έχουμε τις δυσκολίες μας.

Τα μπλόγκς του συλλόγου μας έκαναν ένα διάλειμμα για ξεκούραση.

Από το 2007 χιλιάδες επισκέψεις από όλον τον κόσμο.

Ανεβάσαμε φωτογραφίες βίντεο και άλλα πολλά.

Κάποιοι θέλουν πνευματικά δικαιώματα και για τον αέρα που αναπνέουμε.

Τέλος πάντων Ο "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΛΑΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ"

υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον στηρίζουν.

Τα γραφεία μας μεταφέρθηκαν στην οδό Μακρυνίτσης 136.

Είμαστε εκεί κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή απόγευμα.

Πολλοί φίλοι, μας απαρνήθηκαν τους είναι πολύ το 1,20 ευρώ τον μήνα

που είναι η συνδρομή στον σύλλογο.

Στα τσιπουράδικα ξοδεύουν πολλαπλάσια.

Γραμματείς και φαρισαίοι πρώην μέλη των Δ.Σ δεν περνάνε ούτε απ' έξω.

Εμείς όμως συνεχίζουμε τον αγώνα μας.

Για το λαικό μας τραγούδι, για τον λαικό μας βάρδο Στέλιο Καζαντζίδη.

''ΣΤΕΛΙΟ ΕΣΥ ΚΙ ΑΝ ΕΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΜΑΚΡΥΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΕΜΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ''

Εκδρομούλα κάναμε τον Γενάρη στην Βροντού, χορό τον Φλεβάρη

και τώρα ετοιμάζουμε πάλι μια εκδρομή για τις λίμνες

Χειμαδίτιδα, Ζάζαρη, Πετρών και Βεγγορίτιδα την Κυριακή 11 Μαίου.


Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ * ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ * ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΒΟΗΘΑΕΙ

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ

ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ...

alt


Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης»

Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης» της σημερινής Ελλάδας

 Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης» της σημερινής Ελλάδας
Τα είπε όλα για την καταστροφή της χώρας

Του Κώστα Χαρδαβέλλα

«Έχω πάει σε πολλές χώρες, έχω ταξιδέψει στο μισό πλανήτη. Το κακό αυτής της χώρας πουθενά. Τόση αδιαφορία για τον άνθρωπο, για τον πολίτη, δεν είδα πουθενά. Το λέω με πολύ πίκρα. Ο πιο απροστάτευτος πολίτης στον κόσμο είναι ο Έλληνας».

Μάης του 2001, λίγο πριν το θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη, ο μεγάλος Έλληνας καλλιτέχνης μονολογεί μεσ' στη βάρκα του, σ' ένα φίλο του, για όλα όσα βλέπει, νιώθει αλλά και προφητεύει για την Ελλάδα του μέλλοντος.

Απογοητευμένος, πικραμένος, κλεισμένος στον εαυτό του για όλα όσα ζούσε στην Ελλάδα από την εποχή εκείνη, ο Καζαντζίδης σε προσωπικές συζητήσεις, σε συνομιλίες με φίλους και δημοσιογράφους, σε μυστικά του κείμενα, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια όσα ζούμε σήμερα στη χώρα μας.

Κάποια από τα κείμενα αυτά και τις μυστικές του συζητήσεις με δικούς του ανθρώπους παρουσιάζει σήμερα το newsbomb.gr, γιατί πραγματικά είναι η πνευματική κληρονομιά ενός σημαντικού Έλληνα.

Τι έχει γράψει και τι έχει πει ο Καζαντζίδης λίγο πριν φύγει από τη ζωή για την Ελλάδα:

«Τα νέα παιδιά έχουν πάψει να χαμογελούν και να ονειρεύονται. Η νεολαία πρέπει να σηκωθεί από την καφετέρια. Να αγωνιστεί και να διεκδικήσει ότι της αναλογεί και ότι της οφείλουν το κράτος και η κοινωνία».

Για τους έχοντες και κατέχοντες του σήμερα:

«Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι. Οι έχοντες και κατέχοντες αλωνίζουν ανεξέλεγκτα, λεηλατούν και ρημάζουν τη χώρα. Η νεολαία έχασε την περηφάνια της. Ο λαός υποφέρει. Κι οι κυβερνώντες, από δεξίωση σε δεξίωση κι από κότερο σε κότερο, αγκαλιά με τους ληστές».

Για την «μπόρα» που ήρθε σήμερα:

«Το χέρι που υψώθηκε για να δείρει το γεωργό και τον εργάτη, ο λαός αργά ή γρήγορα, θα το κόψει και θα το πετάξει στα σκουπίδια. Ο κόσμος δεν τα συγχωρεί αυτά. Να μου το θυμάστε, έρχεται μπόρα».

Για τα άγρια μέτρα λιτότητας του σήμερα:

«Ο κόσμος έχει στερέψει. Τράπεζες, ανεργία, μισθοί πείνας μας έχουν φέρει πολλές δεκαετίες πίσω. Στη λεμονόκουπα, ο λίγος χυμός που έμεινε, πολύ φοβάμαι πως μέρα με τη μέρα, γίνεται δηλητήριο. Να το προσέξουμε αυτό».

Για τα λαμόγια της εποχής μας:

«Οι εκατομμυριούχοι δεν μου κάνουν. Ούτε αυτοί, ούτε τα εκατομμύριά τους. Για να γίνει κανείς εκατομμυριούχος, πρέπει να κλέψει το κράτος ή τον διπλανό του. Γι αυτό δεν τους ήθελα ποτέ για φίλους».

Με τη δική του λαϊκή σοφία και τα δικά του απλά αλλά υπέροχα ελληνικά, ο Στέλιος Καζαντζίδης, 12 χρόνια πριν «ζωγράφιζε» με τον πιο γλαφυρό κόσμο την Ελλάδα του σήμερα που όπου κι αν την κοιτάξεις, σε πληγώνει.


Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Ο Καζαντζίδης δεν υποδύθηκε τον εαυτό του· έζησε τον εαυτό του

alt

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Στέλιος Καζαντζίδης: Ο μεγάλος λαϊκός

Κάποια φορά που ο Καζαντζίδης κυκλοφορούσε στον δρόμο τον είδε ένας φορτηγατζής και πετάχτηκε σχεδόν από το παράθυρο ουρλιάζοντας: «Γεια σου Στελάρα, είσαι μεγάλος θαυμαστής μου»! Πολλές φορές, στον άκρατο ενθουσιασμό τους, οι άνθρωποι μπερδεύουν τα λόγια τους. «Γλώσσα λανθάνουσα την αλήθεια λέγει» διαπιστώνει με ψυχαναλυτικές αξιώσεις η γνωστή παροιμία. Πράγματι, ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν μεγάλος θαυμαστής του λαού! Ένας αυθεντικός λαϊκός!

Η περίπτωση Καζαντζίδη, πριν από όλα, είναι πολύ διδακτική - ουσιαστικά, όχι δασκαλίστικα - και ενδεικτική της σύγχυσης ταυτότητας του Νεοέλληνα επαρχιώτη, που από τη μια ντρέπεται για τη λαϊκότητά του κι από την άλλη «σκοτώνει» αν του τη θίξουν. Η περίπτωση του Καζαντζίδη επίσης είναι βαθύτατα πολιτική, όσο κι αν τα συμπλεγματικά μορφώματα της ελληνικής Αριστεράς κράτησαν ευγενείς ... αριστοκρατικές αποστάσεις από τον πιο αυθεντικό λαϊκό τραγουδιστή της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.
Ο κατ' εξοχήν λαϊκός καλλιτέχνης της χώρας, με τη μοναδική φωνή, την καθηλωτική έκφραση και το αμιγώς ταξικό ρεπερτόριο, ανυπέρβλητο σύμβολο των εξαθλιωμένων προλεταριακών στρωμάτων, ουδέποτε έγινε αποδεκτός από το κόμμα του λαού και εν γένει από την παραθρησκευτική ελληνική μπλαζέ Αριστερά, η οποία αρνήθηκε πεισματικά να αναγνωρίσει τη μοναδική φωνή που ράγιζε τις καρδιές του απλού και κατατρεγμένου λαού, τη φωνή που τραγουδούσε τα πραγματικά του βάσανα κι όχι εκείνα που εξυπηρετούσαν την «επαναστατική» κομματική σκοπιμότητά της. Η Αριστερά ντρεπόταν να ταυτιστεί με τον Καζαντζίδη χτυπημένη ανεπανόρθωτα από το σύμπλεγμα του αρχοντοχωριάτη, του αγράμματου, ακαλλιέργητου και υποκριτή αγροίκου που παριστάνει τον εξευγενισμένο διανοούμενο επαναστάτη.

«Έντεχνο» αντί λαϊκού
Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε ο αυθεντικός εκφραστής των λαϊκών στρωμάτων και λατρεύτηκε από τον λαό, τον οποίο δεν πρόδωσε ούτε με τα προτερήματά του ούτε με τα πολλά και μεγάλα του ελαττώματα.
Ωστόσο ο Καζαντζίδης, έκτος από μεγάλος τραγουδιστής - δεν υπάρχει όμοιός του, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας σταματήσει να ακούει μουσική αμέσως ... - ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης που υπερασπίστηκε τη λαϊκότητά του μέχρι τέλους. Το όραμα της Μαρινέλλας ήταν τα λαμέ φορέματα της αριστοκρατίας, να γίνει αριστοκράτισσα, να αποτινάξει τη λαϊκότητά της, ό,τι αληθινό υπήρχε πάνω της δηλαδή. Στις ίδιες υψηλές προσδοκίες - αξίες στηρίχτηκε και το όραμα όλων των λαϊκών τραγουδιστών συλλήβδην: να αποτινάξουν τη λαϊκή τους καταγωγή (για την οποία ντρέπονται) αντικαθιστώντας τα μοναδικά πανηγύρια με «συναυλίες», τα λαϊκά κέντρα με - γαλλιστί! - studio και μουσικές σκηνές και εγκαινιάζοντας το προφίλ του πολιτικοποιημένου και ευαίσθητου δήθεν καλλιτέχνη των υψηλών απαιτήσεων και προδιαγραφών. Μέσα σ' αυτό το πνεύμα της αποθέωσης του «υψηλού», έσπευσαν οι πρόθυμοι θεωρητικοί να ξεδιαλύνουν το «μίασμα» του λαϊκού τραγουδιού από τις «εμπνευσμένες» μελωδίες των «ποιοτικών έντεχνων τραγουδοποιών», που εν τέλει κακοποίησαν βάναυσα το λαϊκό τραγούδι, το οποίο ανομολόγητα εχθρεύονταν και περιφρονούσαν βαθύτατα.
Ας θυμηθούμε, όμως, τι έγραφε ο κορυφαίος Έλληνας μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος στο αφιέρωμα της «Ελευθεροτυπίας» «Η Μουσική ¶νοιξη του '60» στις 3 Ιουλίου 2001:
« ...Την ίδια εποχή, από τις μουσικές σκηνές, ο Χατζιδάκις πέρασε στον κινηματογράφο, με το άλλοθι πάντα του βιοπορισμού: φτιαγμένος για μεγάλος σύνθετης, δεν δούλεψε ποτέ για κάτι τέτοιο, παρέμεινε μεγαλοφυής τραγουδοποιός κι αυτό τον έκαιγε μέχρι τέλους. Οπωσδήποτε, εκείνος οπισθογράφησε με τα τραγούδια του το κορύφωμα του λαϊκισμού, το κατά Μελίνα και Ντασέν "Ποτέ την Κυριακή" που εμφανίζει τους Νεοέλληνες ως εκφυλισμένους απογόνους κάποτε ευκλεών προγόνων. Κάτι ασφαλώς επιβλαβέστερο του "Παρθενώνας - αμπαζούρ" που ίσως ακόμη (ξε)πουλιέται στα πλακιώτικα καταστήματα Greek Arts ... Ένα προσωπικό ψυχολογικό δράμα, οι αδυναμίες του στη σοβαρή μουσική, έσπρωξαν τον Χατζιδάκι στην πολιτιστικώς ολέθρια κατάργηση των εξ αντικειμένου υπαρκτών διαχωριστικών μεταξύ σοβαράς και ελαφράς μουσικής. Όμως, αν εκείνος μέχρι τέλους εξευγένιζε τη διπλοπενιά σε διακριτικό πιανιστικό "τρέμολο", σαρωτικότατος στάθηκε ο Θεοδωράκης (ως τότε φέρελπις της σοβαράς), με το κατά Ελύτην "¶ξιον Εστί", κακόγουστο συνδυασμό "συμφωνικής" γραφής και μπουζουκοτράγουδων. Με ατυχέστατο συνεπίκουρο την ιδεολογία, πολλούς παρέσυρε στο να φέρουν τάχα τη λόγια ποίηση κοντά στις λαϊκές μάζες, ξαπλώνοντάς την σε μελωδικές προκρούστιες κλίνες, ασχέτως αν μελοποιούν Λόρκα, Ελύτη, ή τον εκλεπτυσμένο φιλόμουσο Σεφέρη. Ο οποίος όπως αποκάλυψε η Ντόρα - Τσάτσου Συμεωνίδου στον υποφαινόμενο, καίτοι λίγο έλλειψε να πάθει έμφραγμα, όταν ο "Ψηλός" άρχισε να παίζει στο πιάνο το ... "Στο περιγιάλι το κρυφό", τελικώς ... τον ευλόγησε [...] Νέες δυνάμεις, ο τότε Διονύσης Σαββόπουλος και οι μπουάτ του νέου κύματος πρότειναν κάτι πολύ πιο καίριο και άμεσο. Όμως οι σπόροι του λαϊκισμού, της εκφυλιστικής ισοπεδώσεως ανάμεσα στα είδη μουσικής φυτεύτηκαν τη δεκαετία 1960. ¶σχετο αν οι πικροί ως άψινθος καρποί του θα φύτρωναν αργότερα» ...

Η φωνή του Καζαντζίδη
Σε μια παλιά εκπομπή της τηλεόρασης, στη «Φάρμα των Ανθρώπων», το 1993, ο Μίκης Θεοδωράκης έλεγε στον Θανάση Λάλα για τη φωνή του Καζαντζίδη:
«Όταν ανοίξει τη φωνή του, ο ίδιος μεταμορφώνεται, χάνεται. Και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ επίπονο για τον ίδιο. Αυτή η φοβερή φωνή που βγάζει δεν είναι το μέταλλο, είναι η καρδιά του. Αυτός είναι ένα σκεύος - έχει μέσα τους ήχους και τις φωνές αιώνων. Όταν λοιπόν αυτό βγει έξω, δεν ελέγχεται κι αυτός τα χάνει. Ο Στέλιος από ένα σημείο και πέρα δίνει τόσο πολλά, που είναι σαν να πέφτει με αλεξίπτωτο από τα 10.000 μέτρα και στα 100 μέτρα ανοίγει το αλεξίπτωτο και προσγειώνεται. Ο Στέλιος έχει μια τρομερή φοβία να τραγουδάει: πάνω από τη φωνή του δένονται και κρεμιούνται εκατομμύρια Έλληνες σαν σπουργίτια» ...

Αντικείμενο λατρείας
Απορούν μερικοί με τη λατρεία που δείχνουν οι απλοί άνθρωποι για τον Στέλιο. Μα δεν υπάρχει τίποτα πιο φανερό. Ο λόγος ήταν η φωνή του, το ρεπερτόριο και το καλλιτεχνικό του ήθος. Πριν από όλα, η φωνή του Καζαντζίδη (τεχνικά ογκώδης, μεγάλης έκτασης και φυσικής καλλιέργειας, και αισθητικά - ποιοτικά ασύγκριτης εκφραστικότητας και αυτοσχεδιασμού πάνω στη μελωδική γραμμή) εξύψωσε το λαϊκό αισθητήριο που ταυτίστηκε με το ωραίο. Είναι μια μοναδική στιγμή, κατά την οποία το βαθύ λαϊκό αίσθημα συγκινείται από το αισθητικά ωραίο. Ο λαός ταυτίστηκε - πριν από όλα αισθητικά - με μια μεγάλη φωνή, που τραγουδούσε τα δικά του βάσανα με τον πιο όμορφο τρόπο στον κόσμο. Ταυτίστηκε παθιασμένα μ' έναν καλλιτέχνη - σάρκα από τη σάρκα του, που δεν πρόδωσε τις προσδοκίες του με τον τρόπο που ζούσε. Ο Καζαντζίδης μόνος του πέτυχε σε αυτό που απέτυχε παταγωδώς η πολιτική: να εκπροσωπήσει τον λαό και τα βάσανά του.
Ο Καζαντζίδης ήταν ο εαυτός του, ένας λαϊκός που πριν από όλα ήταν περήφανος για την καταγωγή του, την οποία και προέβαλλε σαν καλλιτεχνική του εικόνα, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του που στο image τους παριστάνουν, λίγο - πολύ, τους αποφοίτους του ... Χάρβαρντ.
Κυρίως, όμως, αντιστάθηκε σε αυτό που λυγίζουν όλοι: στο χρήμα. Ο Καζαντζίδης δεν ξεπουλήθηκε ούτε για πενταροδεκάρες ούτε για εκατομμύρια (όντας εκείνος με του οποίου τον πρώτο λαρυγγισμό θα έβρεχε εκατομμύρια!). Ο Καζαντζίδης επίσης αποτελεί ... σπάνιο είδος διότι η πρωτόγνωρη επιτυχία του δεν του άλλαξε τις συνήθειες: δεν έμεινε σε βίλες, ούτε σε αριστοκρατικές συνοικίες. Έζησε σαν ένας πραγματικός λαϊκός ήρωας της καθημερινότητας. Ο Στέλιος αναμετρήθηκε με το ταλέντο του και τη φωνή του που υπερέβαιναν την απλοϊκή του προσωπικότητα, με πρωτόγνωρο σθένος και θηριώδες πείσμα. Με απλά λόγια, ο Στέλιος ταύτισε τα τραγούδια του με τα βάσανα του λαού, τα οποία τίμησε με τη ζωή και τη φωνή του. Στο πρόσωπό του λάτρεψαν τους εαυτούς τους, την περηφάνια τους, την ταξική τους προέλευση - έναν δικό τους άνθρωπο.
Ο Καζαντζίδης δεν υποδύθηκε τον εαυτό του‡ έζησε τον εαυτό του. Χρόνια τώρα, πεθαμένος, και στο μνήμα του το καντήλι δεν έχει σβήσει‡ το κρατά αναμμένο ο κόσμος: ο δικός του κόσμος! Ποιος έχει ζήσει τέτοια τιμή;

alt

Profile

koulaftakis kazantzidis.volos@gmail.com
Volos - Hellas
Στέλιος Καζαντζίδης

Έρχονται χρόνια δύσκολα, γεμάτα καταιγίδες κι εμείς του κόσμου θύματα, μΆ ατέλειωτα προβλήματα και λιγοστές ελπίδες Έρχονται χρόνια δύσκολα, τα πάντα άνω-κάτω ο κόσμος είναι ανάστατος, κι εμείς πληγές γεμάτο Φονιάδες, μονοπώλια, παντού φωτιές ανάβουν μας καίνε, μας δικάζουνε, και την ψυχή μας βγάζουνε και ζωντανούς μας θάβουν Ποδοπατούν αλύπητα, τΆ ανθρώπινο το σώμα στο άγνωστο βαδίζουμε κι όνειρα πια δεν χτίζουμε μας κλείνουνε το στόμα

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Tags

Powered by pathfinder blogs