Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

ΕΝΑ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΕΛΑΦΟΣ


Βόρεια του Πηλίου είναι το βουνό Μαυροβούνι.

Ένα πανέμορφο , καταπράσινο βουνό που δεν το γνωρίζουν

πολλοί  Λαρισαίοι και Βολιώτες και είναι τόσο κοντά και τόσο γραφικό.

Από την παλιά εθνική οδό στρίβουμε για Αχίλλειο και συνεχίζουμε για Καλαμάκι.

Στό Καλαμάκι μπορούμε να φθάσουμε αν από Βόλο στρίψουμε για Κανάλια.

Από Βόλο λοιπόν για Κανάλια και από εκεί για Καλαμάκι κάνουμε τον γύρο της λίμνης Κάρλας.

Πανέμορφα τοπία με άφθονα πουλιά πράσινο και μια αγνή ησυχία που ξεκουράζει.

Από Καλαμάκι ανεβαίνουμε για Έλαφο και από εκεί Σκλήθρο μέσω από ένα μοναδικό και πυκνό δάσος.

Η κάθοδος από το Σκλήθρο μας οδηγεί στις παραλίες Ρακοπόταμος και Παπακώστα

Απίθανες παραλίες πεντακάθαρες και χωρις πάρα πολλούς τουρίστες.

Ο σύλογος μας την περυσινή χρονιά είχε εκδράμει στο Πολυδένδρι και στις παραλίες αυτές.

Τώρα σειρά είχε το χωριό Έλαφος και ο γύρος της λίμνης Κάρλας μαζί με το μουσείο

λιμναίου πολιτισμού στα Κανάλια.

Δείτε σήμερα ένα γλέντι τρελό στον Έλαφο και σε άλλη δημοσίευση θα δούμε την Κάρλα.

Μπουζούκι Δημήτρης Τυφλίτης * κιθάρα Δημήτρης Γεωργακόπουλος

τραγούδι Κατερίνα Λεοντή * Μάκης Αζαριάδης * Γιώργος Κίτσας και Κωνστ. Τσαλίκης

https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FSE1Fdm45Z21OWFU/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FLWtFVlRsUTNEV28/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FR0hSbGQzTWRDb3c/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FMDNOUklNU3RXVFk/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FOW9Mc3BzZ1p0VnM/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FR3U4b0RpY3MtS0k/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FOEQ1TkNVbktNV0E/view?usp=sharing


https://drive.google.com/file/d/0B3-hv6oDqN5FUDc2LVJhbTBLZ1E/view?usp=sharing





Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Ο άγνωστος Στέλιος Καζαντζίδης

Ο άγνωστος Στέλιος Καζαντζίδης

Από τον Τάσο Κουτσοθανάση


Βράδυ χειμωνιάτικου Σαββάτου 1960 με τους φίλους μου, τον Βασίλη και τον Πέτρο, συναντηθήκαμε για τη συνηθισμένη μας έξοδο, κατά κανόνα σε μια καφετερία της γειτονιάς ή στο σινεμά.
altΕκείνη τη φορά, όμως, ο Βασίλης είπε ότι θα μας πήγαινε κάπου που θα μας άρεσε πολύ. Στην αρχή της λεωφόρου Αλεξάνδρας υπήρχε η «Φλωρίντα», ένα κέντρο με μπουζούκια. Στην είσοδο του μαγαζιού μια αφίσα έγραφε «Σήμερα ο ξακουσμένος τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα σε ένα πρόγραμμα που θα καταπλήξη. Μαζί τους δύο εκλεκτά συγκροτήματα λαϊκού και ευρωπαϊκού τραγουδιού, ο καταπληκτικός Γιαννάκης, οι χαριτωμένες ¶ννα Μπέλα και Μαριάννα, η Ιταλίδα χορεύτρια Κρίστιαν, ο καντσονετίστας Νάσος Πατέτσος και οι διεθνούς φήμης χανούμισσαι χορεύτριαι αδελφαί ΡΑΡΑΤΙΑ».

Πρώτη φορά πηγαίναμε σε μπουζούκια, και το μαγαζί γεμάτο με κοινό ανθρώπων κάθε λογής. Παραγγέλνοντας μπίρες μάς σέρβιραν κεφτεδάκια και σαλάτες, γιατί ακόμη τα κέντρα αυτά ήταν πραγματικά λαϊκά, με φθηνές τιμές, με την αριστοκρατία μακριά, αφού τα σνομπάριζε. Ξαφνικά ανεβαίνει στο πάλκο ένα λεβεντόπαιδο που μόλις άρχισε να τραγουδάει όλοι μαγευτήκαμε. Δίπλα του η μελαχρινή Μαρινέλλα με τα σεγόντα της συμπλήρωνε όλη αυτή την ομορφιά. Τα κεφτεδάκια μείνανε ανέγγιχτα στο πιάτο, όλοι είχαμε κρεμαστεί απ' τη γοητεία του μεγάλου καλλιτέχνη" του Καζαντζίδη.
Τον Απρίλιο του 1965, ως ρεπόρτερ πλέον, πήγα να τον συναντήσω στο κέντρο της οδού Ηπείρου, όπου ο Στέλιος εμφανιζόταν εκείνη τη σεζόν, πάντα με τη Μαρινέλλα. Ήταν απ' τις πρώτες συνεντεύξεις της καριέρας μου που θα έπαιρνα. Με αρκετό τρακ τού ζήτησα να μιλήσουμε, και πολύ ευγενικά μού είπε «Ευχαρίστως, φίλε μου, θα απαντήσω σε ό,τι θέλεις, μόνο πρέπει να περιμένεις να τελειώσω το πρόγραμμά μου». Γύρω στις 3 μετά τα μεσάνυχτα βρισκόμουν στο καμαρίνι του. Πέρασε αρκετή ώρα κουβεντιάζοντας, όταν άνοιξε η πόρτα και η Μαρινέλλα με ύφος κάπως έντονο είπε «Επιτέλους Στέλιο, σε περιμένω να φύγουμε». Ο Στέλιος τής απάντησε «Μα, Κίτσα μου, δεν μπορούσα να αρνηθώ την κουβέντα στον φίλο μας που την ζήτησε τόσο ευγενικά».
Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν πολλές συνεντεύξεις μας με εξώφυλλά του σε μεγάλα περιοδικά. Μας έδενε πλέον ειλικρινής φιλική σχέση, ώστε να γνωρίζω τον Στέλιο όσο κανένας άλλος γιατί με εμπιστευόταν ανεπιφύλακτα.
Μου έλεγε «Ξέρεις, είσαι ο μόνος που με είδε ως Στέλιο σκέτο, χωρίς στολίδια, κι όχι σαν Καζαντζίδη φίρμα». Και ήταν αλήθεια, αφού δεν είχα ανάγκη να κερδίσω τίποτε περισσότερο από εκείνον, παρά μόνο την απλή και ωραία παρέα του. Με το ένστικτό του καταλάβαινε πολλά. Όταν ήταν στενοχωρημένος από πρόσωπα και πράγματα ήθελε να μείνει σπίτι μου γιατί γαλήνευε, όπως μου έλεγε. Μερικές φορές κάποιοι συνεργάτες του -που ίσως παρακολουθούσαν τις κινήσεις του- με έπαιρναν στο τηλέφωνο ή χτυπούσαν την πόρτα για να μιλήσουν στον Στέλιο. Θέλοντας να τον προφυλάξω από απρόσκλητους, έλεγα «Δεν είναι εδώ», και δεν με πίστευαν. Έτσι, όσες φορές ερχόταν ο Στέλιος στο σπίτι φρόντιζα να απομονώνω τηλέφωνο και κουδούνια. Και μου έλεγε γελώντας «Μα καλά, σ' αυτό το σπίτι δεν παίρνει τηλέφωνο και δεν σε επισκέπτεται κανείς;»
Μια φορά τού είπα ότι πολλοί τον θεωρούν ερημίτη, ότι αποφεύγει τον κόσμο, και είναι αντικοινωνικός. Μου απάντησε «Εσύ ξέρεις πολύ καλά πόσο με ενδιαφέρει μια καλή, ειλικρινής συντροφιά, και αν αποφεύγω κανέναν. Απλώς, αγαπώ τη φύση, και εκεί ξεκουράζομαι συχνά. Ερημίτης εγώ; Αστεία πράγματα. Μ' αρέσει η ζωή και δεν κρύβομαι απ' τους ανθρώπους, τους καλούς ανθρώπους και αληθινούς φίλους».
Από τους δημοσιογράφους, όμως; Κι αυτό λέγεται.
Εσύ τι λες; Αρνήθηκα ποτέ το κάλεσμά σου; Όσους κάνουν έντιμα τη δουλειά τους τους δέχομαι με χαρά. Αλλά, κάποτε ήρθε ένας στο σπίτι μου να μιλήσουμε σαν φίλοι. Είπα λίγα πράγματα και αυτά τα λίγα έγιναν μετά ένα σίριαλ συνεντεύξεων, ώστε να αναρωτιέμαι συνεχώς ποιος τα είπα αυτά που διαβάζω. Πάντως, όχι εγώ! Φυσικά γνωρίζω ότι πολλά λέγονται για 'μένα που δεν ανταποκρίνονται καθόλου στην πραγματικότητα, αλλά δεν με πειράζει πλέον αφού είναι κι αυτό μέσα στον κανόνα του παιχνιδιού για έναν καλλιτέχνη.
Πολλές φορές άκουγα να μου λένε «Ο φίλος σου είναι ο μεγαλύτερος τσιγγούνης, που δεν έδωσε ποτέ έστω και για κάποιον ιερό σκοπό». Βέβαια, δεν απαντούσα σε τέτοια διότι ο Στέλιος ήταν διαφορετικός άνθρωπος που δυστυχώς οι «καλοθελητές» δεν γνώριζαν. Προσωπικά έχω να το λέω ότι στα πολλά χρόνια της σχεδόν καθημερινής επαφής μας ο Στέλιος δεν μ' άφησε ποτέ να πληρώσω δραχμή όπου κι αν πηγαίναμε, και απαντούσε στην επιμονή μου «Εσύ δεν κερδίζεις αρκετά, μη μου στερείς λοιπόν τη χαρά να κερνάω τον φίλο μου».
Όσο για τη φιλανθρωπία του, αν και δεν ήθελε να συζητάμε αυτό το θέμα, γνώριζα καλά ότι πολλές φορές τραγουδούσε σε νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα χωρίς καμμία αμοιβή. Επίσης, στην Τουρκία έδωσε παραστάσεις υπέρ των απόρων παιδιών των Ελλήνων που κατοικούσαν εκεί. Και πάντα ήταν πρόθυμος να προσφέρει όποτε κάτι άξιζε πραγματικά. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως όταν του μιλούσα για κάποιες μεγάλες συναυλίες για ιερό σκοπό και ήταν σίγουρο ότι από το εξωτερικό θα έρχονταν πολλοί για να δουν το ίνδαλμά τους από κοντά, ήταν σκεπτικός και μου έλεγε «Ποιος με βεβαιώνει ότι οι εισπράξεις θα πάνε εκεί που θέλω; Φοβάμαι ότι υπάρχουν πολλά αρπακτικά σε τέτοιες δουλειές. Εγώ θέλω να προσφέρω, αλλά πολύ τούς φοβάμαι».
Ο Στέλιος είχε και μια κρυφή επιθυμία: να ανοίξει σχολή λαϊκού τραγουδιού και να διδάσκει δωρεάν νέα παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά τη δουλειά τους.
Στέλιο, γιατί σταμάτησες τόσο νωρίς;
Με έχουν πικράνει πολλοί άνθρωποι της δουλειάς μας. Δεν άντεχα, έπρεπε να σταματήσω για να μη σπάσουν τα νεύρα μου. Βασικά, το πάλκο δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου. Κι αν κάποτε έκανα αυτή τη δουλειά, γινόταν καταχρηστικώς. Φορούσα πάντα ένα ρούχο που δεν μου πήγαινε, κι έτσι περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία να σταματήσω. Η στιγμή αυτή ήρθε το 1966, την τελευταία χρόνια που εμφανιζόμουν σε κέντρο, και αφορμή ήταν ένα σπασμένο μπουκάλι που εκσφενδονίστηκε από κάποιον θαμώνα και περνώντας ξυστά από το πρόσωπό μου καρφώθηκε στη γύψινη διακόσμηση της σκηνής. Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ πολύ. Την ίδια βραδιά πήρα την απόφαση να πω οριστικά αντίο στο πάλκο, διότι μου άρεσε να βλέπω το πρόσωπό μου όπως είναι, όχι παραμορφωμένο.
Εδώ πρέπει να πω ότι στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα μόνο τρία μεγάλα ονόματα είχαν τη δύναμη να εγκαταλείψουν μια καριέρα στο αποκορύφωμα της δόξας τους: η Γκρέτα Γκάρμπο, η Μαρία Κάλλας, και ο Στέλιος Καζαντζίδης σε ηλικία μόλις 35 ετών. Και μιλάμε για την ουσιαστική τους καριέρα από την οποία θα κέρδιζαν για πολλά ακόμη χρόνια τεράστια ποσά ως κορυφαίοι καλλιτέχνες που ήσαν. Βέβαια, η Κάλλας έκανε έκτοτε κάποιες ηχογραφήσεις σε δίσκους, όπως και ο Καζαντζίδης, όμως οι τεράστιες αμοιβές βρίσκονταν στα λυρικά θέατρα και στα κοσμικά κέντρα, αντιστοίχως. Από αυτά τα δήθεν κοσμικά κέντρα οι σημερινοί συχνά ασήμαντοι «σταρ» έφτιαξαν περιουσίες με πανάκριβες βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα και κότερα. Μυθικά ποσά πρόσφεραν κατά καιρούς στον Στέλιο για μερικές εμφανίσεις σε πίστες, αλλά εκείνος το «όχι» που είπε το κράτησε για πάντα. Η μοναδική επαφή του με το κοινό ήταν έκτοτε μόνο με τους δίσκους, και είναι κάτι που δεν έχει συμβεί με άλλους τραγουδιστές" να πηγαίνει ο κόσμος στα δισκοπωλεία και να ζητά τον καινούργιο δίσκο του Καζαντζίδη, έτσι στα τυφλά που λέμε, χωρίς να νοιάζονται για άλλα στοιχεία" απλώς να είναι Καζαντζίδης!
Ο Στέλιος αγαπούσε, φυσικά, το λαϊκό τραγούδι, αλλά λίγοι γνωρίζουν πόσο του άρεσε και η ελαφρά μουσική, και τραγούδια άλλων χωρών. Μου 'χε πει όταν χώρισε με τη Μαρινέλλα πως το μόνο που ήθελε να πάρει φεύγοντας απ' το σπίτι ήταν δύο δίσκοι του Χουανίτο Βαλντερέμα, του πιο μεγάλου Ισπανού τραγουδιστή του φλαμένκο, και πράγματι κατάλαβα πόσο δικαιολογημένος ήταν ο θαυμασμός του όταν πήγα στην Ισπανία και αγόρασα δίσκους του μεγάλου εκείνου καλλιτέχνη. Κάποια φορά που ήθελα να του κάνω δώρο στη γιορτή του, ο Στέλιος μού ζήτησε δίσκο του Ντέμη Ρούσσου ή του Τζίμη Μακούλη. Τον θυμάμαι βράδυ δίπλα στη θάλασσα, στο εξοχικό του στον ¶γιο Κωνσταντίνο, να τραγουδά με την κιθάρα του Γρανάδα, Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά, και σε τρέλαινε. Αν επιχειρούσε καριέρα στο εξωτερικό σίγουρα θα είχε σπουδαία επιτυχία, αλλά αθεράπευτα ερωτευμένος με τον τόπο του ούτε καν σκέφτηκε τέτοιο ενδεχόμενο. Πώς να προδώσει τον κόσμο απ' τον οποίο τόση λατρεία δεν γνώρισε κανείς άλλος στην Ελλάδα;
Σε ένα ταξίδι μας στη Βέροια, παραμονή Πρωτοχρονιάς, σταθήκαμε με τη Μερσεντές του μπροστά σ' ένα μεγάλο μανάβικο. Το μαγαζί γεμάτο πελάτες, και εγώ όπως σταθήκαμε απ' τη δεξιά μεριά φώναξα στον καταστηματάρχη «Θέλω φρούτα, πολλά, και γρήγορα παρακαλώ». Με κοίταξε ο μανάβης σαστισμένος και μου είπε «Πήγαινε, άνθρωπε μου, να σε κοιτάξει κάνας γιατρός. Τόσο θράσος που έχεις ...» Επέμεινα λέγοντας «Κι όμως, θα μας εξυπηρετήσετε και γρήγορα μάλιστα μόλις σκύψετε από το τζάμι και δείτε ποιος είναι στο τιμόνι». Έσκυψε ο άνθρωπος και τρελάθηκε. «Θεέ μου», είπε, «ό,τι θέλει ο Στέλιος μου και δεν θα πληρώσετε. Πόση χαρά μού δίνετε!» Ακολούθησαν συγκινητικές στιγμές. Και όλα αυτά, και το «θράσος» μου, διότι είχα δει ολόκληρο τον τοίχο του μανάβικου να είναι καλυμμένος από δεκάδες εξώφυλλα και φωτογραφίες του ανθρώπου που λάτρευε. Δεν ήταν μοναδικό αυτό το γεγονός. Πολλά είχαν δει τα μάτια μου, συγκινητικά, και κάποτε χαριτωμένα. Μια φορά που πήγαμε σε μια ταβέρνα στην Κηφισιά η καρέκλα στην οποία κάθισε ο Στέλιος ήταν γυρισμένη προς τον τοίχο. Στο διάστημα που μείναμε η ταβέρνα γέμισε με κόσμο. Όταν ετοιμαστήκαμε να φύγουμε, βεβαίως, οι θαμώνες είδαν το πρόσωπό του. Στο πίσω τραπέζι, μια κυρία που καθόταν με την παρέα της μόλις αντίκρυσε τον Στέλιο έβγαλε μια κραυγή, «αχ αχ», και λιποθύμησε. Γρήγορα την συνέφεραν και εννοείται ότι το αυτόγραφο του Στέλιου το άξιζε. Η δική μας ταραχή, όμως, έμεινε αξέχαστη.
Πολλές φορές άκουσα να λένε ότι η μάνα του, η κυρα-Γεσθημανή, ποτέ δεν αγάπησε καμμία από τις συντρόφους του γιου της. Κι όμως, όταν έφερε από την Αμερική την Αντωνία, που είχε γίνει σύζυγός του, η μάνα του Στέλιου μού είπε «Επιτέλους, απέκτησα την κόρη που δεν είχα. Το αγαπώ πολύ αυτό το κορίτσι». Δυστυχώς, πολύ σύντομα το ζευγάρι χώρισε και η Αντωνία έφυγε πικραμένη για την Αμερική αφήνοντας την κυρα-Γεσθημανή πάλι χωρίς ... κόρη.
Ο Στέλιος ήταν πολύ ερωτικός, και όταν αγαπούσε το έκανε με πάθος. Κάποια μέρα μού ζήτησε να βρω μια όμορφη νέα τραγουδίστρια για να συνεργαστεί με έναν φίλο που είχε μεγάλο κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Σκέφτηκα την Κορίνα, την άλλοτε συνεργάτιδα του Κοινούση. Στο σπίτι μου συναντηθήκαμε και έγινε το προξενιό, όχι μόνο το καλλιτεχνικό, γιατί ο Στέλιος μόλις είδε την Κορίνα την ερωτεύθηκε με την πρώτη ματιά, τόσο πολύ που τη ζήλευε κιόλας, ζητώντας της να μη μακιγιάρεται, και να ντύνεται σεμνά. Και επειδή η έλξις ήταν δυνατή και για τους δύο, η δυναμική Κορίνα που ήξερα υποτάχθηκε. Πέρασε αρκετός καιρός με χαρές και έρωτα. Και ο Στέλιος χάρη στην αγαπημένη του κατάφερε να μπει σε αεροπλάνο (που δεν φανταζόταν πριν λόγω της κλειστοφοβίας του) και πήγαν στην Αμερική.
Ο Καζαντζίδης είχε πολλές ανασφάλειες. Όταν πηγαίναμε στο σπίτι της μάνας του δεν έμπαινε στο ασανσέρ" ανέβαινε στον τρίτο όροφο από τις σκάλες. Κι ακόμα, φοβόταν το σκοτάδι και κοιμόταν πάντα με ανοιχτά τα φώτα.
Πολλοί τον κατέκριναν για το πάθος που είχε με το Καζίνο της Πάρνηθας. Πολλές φορές ήθελε να τον συνοδεύω, και με χιόνια ακόμη, και έπαιρνε μαζί του γραβάτες γιατί χωρίς γραβάτα δεν μας επέτρεπαν να μπούμε" ήταν κανόνας. Ένα βράδυ έχασε στη ρουλέτα 300.000 δραχμές, και όταν φεύγαμε εκείνος έπαιζε με μπάλες χιονιού ενώ εγώ ήμουν πολύ στενοχωρημένος για λογαριασμό του. Μου είπε «Ε, και τι έγινε; Τα λεφτά είναι για να ξοδεύονται». Ένα βράδυ μού έδωσε ένα χιλιάρικο να παίξω για να νιώσω τη χαρά του τζόγου. Έπαιξα, κέρδισα 5.000 δραχμές αλλά την επομένη τα έχασα όλα. Και δεν ένιωσα κανένα πάθος του τζόγου.
Ο Στέλιος όσο μανιακός ήταν με την καθαριότητα τόσο αδιάφορος ήταν για το ντύσιμό του. Του έλεγα «Είναι δυνατόν ένας σταρ σαν κι εσένα να ντύνεται σαν φτωχός δημοσιοϋπάλληλος;» Έτσι τον έπεισα να κάνει φωτογράφηση φορώντας πουλόβερ που είχα φέρει από το Λονδίνο, κόκκινο, γαλάζιο και άσπρο. Τελικά, χάρηκε την ιδέα μου, και σε μια σειρά εξωφύλλων δίσκων φοράει τα δικά μου πουλόβερ, τα οποία φυλάω πάντα.
Όσον αφορά στην καθαριότητα που ανέφερα πριν, όταν μπαίναμε στο σπίτι του έλεγε «Μάνα, έχεις ανοιχτό το θερμοσίφωνο;» Μου εξηγούσε ότι του είχε γίνει συνήθεια, όσο ρεύμα κι αν πλήρωνε, να έχει πάντα η μάνα του ζεστό νερό. Η μόνη του πολυτέλεια.
Μια εποχή είχε μείνει ελεύθερος από έρωτες κι έτσι το είχε ρίξει στα ταξίδια. Πήγαμε Θεσσαλονίκη και μείναμε στο Πανόραμα, στο ξενοδοχείο «Νεφέλη». Από εκεί ψηλά έβλεπες όλη την πόλη, ενώ το βλέμμα πήγαινε ακόμη πιο πέρα, στη θάλασσα, τη μεγάλη του αγάπη. Το πρώτο βράδυ δεν ξέρω πώς του 'ρθε να εξομολογηθεί και μου διηγήθηκε όλη τη ζωή του, με πολλά πικρά σημεία, που σίγουρα δεν ξέρει κανένας, ενώ άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.
Κάποια φορά παράγγειλε καφέ στο μπαρ, και το παιδί όταν μας έφερε τον δίσκο έτρεμε το χέρι του. «Τι συμβαίνει, αγόρι μου;», του είπε ο Στέλιος, και το νεαρό αγόρι απάντησε «Είμαι συγκινημένος, κύριε Στέλιο. Εγώ όταν έβλεπα το αυτοκίνητό σας στον δρόμο έτρεχα πίσω σας μήπως και σας προλάβω, να σας δω από κοντά. Και τώρα σας σερβίρω καφέ!» Τότε ο Στέλιος τού είπε «Φέρε έναν καφέ και για 'σένα και κάτσε λιγάκι να τα πούμε». Έτσι φερόταν πάντα ο Στέλιος.
Εκείνη την εξομολόγηση του Στέλιου υποσχέθηκα στον εαυτό μου να την ξεχάσω μόλις ξημερώσει. Και φρόντισα να μη θυμάμαι τίποτα. Φυσικά, διάφοροι παρατρεχάμενοι που αυτοαποκαλούνται φίλοι του θα είχαν εκμεταλλευθεί έναν τέτοιο «θησαυρό» και θα έβγαζαν ένα ακόμη βιβλίο. Προσωπικά, δεν εκμεταλλεύθηκα την εμπιστοσύνη του ποτέ, ούτε του ζήτησα καμμιά χάρη. Ήταν αυτό που έλεγε «Με βλέπεις μόνο σαν Στέλιο».
Πολλές φορές αναρωτήθηκα τα τελευταία χρόνια πώς εκείνος, ένας άνθρωπος σίγουρα αρκετά προδομένος και πάντα επιφυλακτικός σε ψυχικό δόσιμο, βρέθηκε να περιτριγυρίζεται από μεγάλο αριθμό φίλων που φίλοι δεν ήταν, απλά κολακεύονταν να βρίσκονται δίπλα του!
Λίγες μέρες πριν αρχίσει η τραγωδία του, ο ¶κης Πάνου μού είχε ζητήσει το τηλέφωνο του Στέλιου λέγοντάς μου ότι τον ήθελε για μια δισκογραφική δουλειά και έπειτα θα έφευγε για πάντα από την Ελλάδα. Τον ρώτησα «Γιατί πάντα τον Στέλιο;», και μου απάντησε «Γιατί είναι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού». Κρίμα που με την προσωπική του δραματική εξέλιξη ο ¶κης Πάνου δεν πρόλαβε, και είχε αληθινά διαμάντια να δώσει στον Καζαντζίδη γιατί ήξερα καλά εκείνα τα τραγούδια.
Θα είχα πολλά να πω για τα χρόνια που κάναμε παρέα σχεδόν καθημερινά, για στιγμές χαρούμενες και ανθρώπινες. Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι άλλοι θα γράψουν καινούργια βιβλία με ό,τι βάλει ο νους τους, αλλά δεν θα μπορεί ο Στέλιος να διαψεύσει τίποτα. Όμως οι πραγματικοί φίλοι θα τον θυμούνται πάντα με την άδολη αγάπη τους, όπως την έδειξαν πολλές φορές, με αποκορύφωμα το τελευταίο τους αντίο.


Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΠΟΤΑΔΕΣ ΛΑΜΙΑΣ

Την Κυριακή 10 Απριλίου οι φίλοι του Στέλιου πήγανε μια όμορφη εκδρομή

στήν Ιερά Μονή Αντίνιτσας, στο κάστρο και στο Μουσείο Λαμίας.

Ακολούθησε γλέντι τρελό στην ταβέρνα ''ΤΑ ΤΖΑΚΙΑ''

στο χωριό Κομποτάδες.

Ένας σύλλογος με δραστηριότητα , ένας σύλλογος ζωντανός.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΛΑΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ * ΒΟΛΟΣ

https://www.dropbox.com/s/sqc44lbjq1vfa33/2016.04.10.lamia.01.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/t4uqwi0pbhbggj7/2016.04.10.lamia.02.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/necwj9m6osr9y70/2016.04.10.lamia.03.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/0vy5citk3fltbnl/2016.04.10.lamia.04.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/2uipe4ksog4a0ay/2016.04.10.lamia.05.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/s96cfi66n6o6v6g/2016.04.10.lamia.06.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/1ap98g85uuottxe/2016.04.10.lamia.07.mp4?dl=0

https://www.dropbox.com/s/e1xob928svh4psd/2016.04.10.lamia.08.mp4?dl=0


alt

alt



Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

ΕΙΔΕΣ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΔΕΣΚΑΤΗ ;

Την Κυριακή 6 Μαρτίου επισκευθήκαμε με δυο λεωφορεία

το νέο διαχρονικό μουσείο Λάρισας.

Αφού ήπιαμε καφέ στο καινούργιο στέκι του Νιαβή

μας ξενάγησαν στο μουσείο και μετά δρομολόι για Δεσκάτη.

Προσκυνήσαμε στην Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είπιαμε καφεδάκι

και μετά πήγαμε στην πόλη της Δεσκάτης.

Ευχαριστούμε τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας ''ΠΕΤΡΙΝΟ'' που μας ξενάγησε.

Το γλέντι μας με Δημήτρη Τυφλίτη μπουζούκι, Δημήτρη Γεωργακόπουλο κιθάρα

Κατερίνα Λεοντή και Μάκη Αζαριάδη τραγούδι ακολούθησε με εκλεκτούς μεζέδες

καλό κρασί και πολύ κέφι.








Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

ΔΩΡΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΙΚΟ 2016

Project.10.11.12.jpgfrontpage.jpgProject.1.2.3.jpgProject.4.5.6.jpgProject.7.8.9.jpg


Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

ΣΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΛΥΔΕΝΔΡΙ

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ

ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ

ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ......

ΣΤΙΣ 10 ΜΑΙΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΠΟΛΥΔΕΝΔΡΙ

ΚΑΙ ΚΑΝΑΜΕ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΛΑΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΤΡΟΙΚΑ...


 



Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

ΣΤΗΝ ΑΝΑΥΡΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΘΡΥΣ

7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

Πήγαμε στην Αναύρα με βροχή και ομίχλη αλλά 

εμείς δεν σταματάμε πουθενά.

Δύο λεωφορεία γεμάτα , είδαμε τις πηγές, είδαμε το χωριό

αγοράσαμε κρέας του βουνού και

χορέψαμε , τραγουδήσαμε , γλεντήσαμε 

για πολλές ώρες.

Γιατί εμάς μας ενώνει ο Στέλιος και

το λαικό τραγούδι...



Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΑΥΡΑ


Το χωριό Ανάβρα στο νομό Μαγνησίας μπορεί να είναι απομακρυσμένο, ωστόσο μετά από συστηματική προσπάθεια, κατάφερε όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά και να γίνει πρότυπο ανάπτυξης.
Στις δυτικές πλαγιές της Όθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μ. Απέχει 80 χιλ από Βόλο και 40 χιλ από Αλμυρό και Λαμία.Η περιοχή της Ανάβρας είναι κατάφυτη και διαθέτει πολλά τρεχούμενα νερά. Κοντά στην Ανάβρα βρίσκονται οι πηγές του Ενιπέα..
Η Ανάβρα έχει 700 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι σε ποσοστό σχεδόν 100% ασχολούνται με την κτηνοτροφία μικρών και μεγάλων ζώων (γελάδια, πρόβατα, γουρούνια) ελεύθερης βοσκής. Αυτός είναι και ο πιο βασικός λόγος που η Ανάβρα αποτελεί φαινόμενο για τα ελληνικά δεδομένα. Εχει ποσοστό 0% ανεργία, πολλά νέα νοικοκυριά ενώ υπάρχουν 80 σύγχρονες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις σε 3 κτηνοτροφικά πάρκα κοντά στο χωριό. Οι κάτοικοι ασχολούνται αποκλειστικά με την βιολογική κτηνοτροφία, με 12.000 γιδοπρόβατα, 6.000 αγελάδες κρεατοπαραγωγής και 5.000 χοίρους να βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Τα νόστιμα κρέατά της είναι ξακουστά σε όλη την Ελλάδα.
Οι φίλοι του λαικού τραγουδιού και του Στέλιου Καζαντζίδη θα επισκευθούν την Ανάβρα την Κυριακή 7 Ιουνίου και θα απολαύσουν την ωραία διαδρομή προς το χωριό, το φυσικό περιβάλλον του πάρκου των πηγών με τις νεροτριβές, θα επισκευθούν τα παλιά εκκλησάκια του 8ου αιώνα, το Λαογραφικό Μουσείο της Κοινότητας, και θα δοκιμάσουν τα νόστιμα και βιολογικά κρέατα.
Όλα αυτά με την συνοδεία της μουσικής ομάδας του συλλόγου με χορό και με τραγούδι.stekios.buzuki.jpg


Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Πραγματοποιήσαμε μια όμορφη εκδρομή

Πραγματοποιήσαμε μια όμορφη εκδρομή 
την Κυριακή 8 Μαρτίου 2015
στα παραδοσιακά Αμπελάκια Όσσας.
Χιόνια στο βουνό και κρύο αλλά εμείς στην ταβέρνα ο Πλάτανος
ζεσταθήκαμε πολύ με το μεγάλο τζάκι και την ζεστή παρέα μας.
Όμορφα λαικά τραγούδια με φωνές μοναδικές.
Κατερίνα Λεοντή, Μάκης Αζαριάδης, Γιώργος Κίτσας.
Να είμαστε καλά και να περνάμε όμορφα.


Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ
ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΑΜΠΕΛΑΚΙΑ
http://kazantzidisvolos.blogspot.gr/

ΠΑΡΟΛΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ
ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ
ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ



Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ 

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

steliosvolos.jpg



Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Η ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΣ

*ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΝ ΓΕΥΣΕΙΣ*

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015

ΩΡΑ 9 ΤΟ ΒΡΑΔΥ

alt

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ ΜΑΣ

ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΦΑΓΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΤΑ

ΒΟΛΟΣ



Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ο Αντώνης Βαρδής για το Στέλιο Καζαντζίδη

Ο Αντώνης Βαρδής για το Στέλιο Καζαντζίδη


Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ ΓΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Τι είπε ο μεγάλος Γρηγόρης Μπιθικώτσης

για τον Στέλιο Καζαντζίδη και για όλους αυτούς τους άφωνους-παράφωνους

που τραγουδάνε τα τραγούδια του.


αλλά και τι είπε ο Πάνος Γεραμάνης


Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Η Ελλάδα της κρίσης

st.kaz.jpg

Η Ελλάδα της κρίσης, οι Έλληνεςτης φτώχειας και της απελπισίας.

Στα δύσκολα χρόνια που ήρθαν όπως ο Στέλιος προφήτεψε

όλοι έχουμε τις δυσκολίες μας.

Τα μπλόγκς του συλλόγου μας έκαναν ένα διάλειμμα για ξεκούραση.

Από το 2007 χιλιάδες επισκέψεις από όλον τον κόσμο.

Ανεβάσαμε φωτογραφίες βίντεο και άλλα πολλά.

Κάποιοι θέλουν πνευματικά δικαιώματα και για τον αέρα που αναπνέουμε.

Τέλος πάντων Ο "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΛΑΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ"

υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον στηρίζουν.

Τα γραφεία μας μεταφέρθηκαν στην οδό Μακρυνίτσης 136.

Είμαστε εκεί κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή απόγευμα.

Πολλοί φίλοι, μας απαρνήθηκαν τους είναι πολύ το 1,20 ευρώ τον μήνα

που είναι η συνδρομή στον σύλλογο.

Στα τσιπουράδικα ξοδεύουν πολλαπλάσια.

Γραμματείς και φαρισαίοι πρώην μέλη των Δ.Σ δεν περνάνε ούτε απ' έξω.

Εμείς όμως συνεχίζουμε τον αγώνα μας.

Για το λαικό μας τραγούδι, για τον λαικό μας βάρδο Στέλιο Καζαντζίδη.

''ΣΤΕΛΙΟ ΕΣΥ ΚΙ ΑΝ ΕΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΜΑΚΡΥΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΕΜΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ''

Εκδρομούλα κάναμε τον Γενάρη στην Βροντού, χορό τον Φλεβάρη

και τώρα ετοιμάζουμε πάλι μια εκδρομή για τις λίμνες

Χειμαδίτιδα, Ζάζαρη, Πετρών και Βεγγορίτιδα την Κυριακή 11 Μαίου.


Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ * ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ *

ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


2015


ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ

alt



Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης»

Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης» της σημερινής Ελλάδας

 Ο Στέλιος Καζαντζίδης «προφήτης» της σημερινής Ελλάδας
Τα είπε όλα για την καταστροφή της χώρας

Του Κώστα Χαρδαβέλλα

«Έχω πάει σε πολλές χώρες, έχω ταξιδέψει στο μισό πλανήτη. Το κακό αυτής της χώρας πουθενά. Τόση αδιαφορία για τον άνθρωπο, για τον πολίτη, δεν είδα πουθενά. Το λέω με πολύ πίκρα. Ο πιο απροστάτευτος πολίτης στον κόσμο είναι ο Έλληνας».

Μάης του 2001, λίγο πριν το θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη, ο μεγάλος Έλληνας καλλιτέχνης μονολογεί μεσ' στη βάρκα του, σ' ένα φίλο του, για όλα όσα βλέπει, νιώθει αλλά και προφητεύει για την Ελλάδα του μέλλοντος.

Απογοητευμένος, πικραμένος, κλεισμένος στον εαυτό του για όλα όσα ζούσε στην Ελλάδα από την εποχή εκείνη, ο Καζαντζίδης σε προσωπικές συζητήσεις, σε συνομιλίες με φίλους και δημοσιογράφους, σε μυστικά του κείμενα, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια όσα ζούμε σήμερα στη χώρα μας.

Κάποια από τα κείμενα αυτά και τις μυστικές του συζητήσεις με δικούς του ανθρώπους παρουσιάζει σήμερα το newsbomb.gr, γιατί πραγματικά είναι η πνευματική κληρονομιά ενός σημαντικού Έλληνα.

Τι έχει γράψει και τι έχει πει ο Καζαντζίδης λίγο πριν φύγει από τη ζωή για την Ελλάδα:

«Τα νέα παιδιά έχουν πάψει να χαμογελούν και να ονειρεύονται. Η νεολαία πρέπει να σηκωθεί από την καφετέρια. Να αγωνιστεί και να διεκδικήσει ότι της αναλογεί και ότι της οφείλουν το κράτος και η κοινωνία».

Για τους έχοντες και κατέχοντες του σήμερα:

«Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι. Οι έχοντες και κατέχοντες αλωνίζουν ανεξέλεγκτα, λεηλατούν και ρημάζουν τη χώρα. Η νεολαία έχασε την περηφάνια της. Ο λαός υποφέρει. Κι οι κυβερνώντες, από δεξίωση σε δεξίωση κι από κότερο σε κότερο, αγκαλιά με τους ληστές».

Για την «μπόρα» που ήρθε σήμερα:

«Το χέρι που υψώθηκε για να δείρει το γεωργό και τον εργάτη, ο λαός αργά ή γρήγορα, θα το κόψει και θα το πετάξει στα σκουπίδια. Ο κόσμος δεν τα συγχωρεί αυτά. Να μου το θυμάστε, έρχεται μπόρα».

Για τα άγρια μέτρα λιτότητας του σήμερα:

«Ο κόσμος έχει στερέψει. Τράπεζες, ανεργία, μισθοί πείνας μας έχουν φέρει πολλές δεκαετίες πίσω. Στη λεμονόκουπα, ο λίγος χυμός που έμεινε, πολύ φοβάμαι πως μέρα με τη μέρα, γίνεται δηλητήριο. Να το προσέξουμε αυτό».

Για τα λαμόγια της εποχής μας:

«Οι εκατομμυριούχοι δεν μου κάνουν. Ούτε αυτοί, ούτε τα εκατομμύριά τους. Για να γίνει κανείς εκατομμυριούχος, πρέπει να κλέψει το κράτος ή τον διπλανό του. Γι αυτό δεν τους ήθελα ποτέ για φίλους».

Με τη δική του λαϊκή σοφία και τα δικά του απλά αλλά υπέροχα ελληνικά, ο Στέλιος Καζαντζίδης, 12 χρόνια πριν «ζωγράφιζε» με τον πιο γλαφυρό κόσμο την Ελλάδα του σήμερα που όπου κι αν την κοιτάξεις, σε πληγώνει.


Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Ο Καζαντζίδης δεν υποδύθηκε τον εαυτό του· έζησε τον εαυτό του

alt

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Στέλιος Καζαντζίδης: Ο μεγάλος λαϊκός

Κάποια φορά που ο Καζαντζίδης κυκλοφορούσε στον δρόμο τον είδε ένας φορτηγατζής και πετάχτηκε σχεδόν από το παράθυρο ουρλιάζοντας: «Γεια σου Στελάρα, είσαι μεγάλος θαυμαστής μου»! Πολλές φορές, στον άκρατο ενθουσιασμό τους, οι άνθρωποι μπερδεύουν τα λόγια τους. «Γλώσσα λανθάνουσα την αλήθεια λέγει» διαπιστώνει με ψυχαναλυτικές αξιώσεις η γνωστή παροιμία. Πράγματι, ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν μεγάλος θαυμαστής του λαού! Ένας αυθεντικός λαϊκός!

Η περίπτωση Καζαντζίδη, πριν από όλα, είναι πολύ διδακτική - ουσιαστικά, όχι δασκαλίστικα - και ενδεικτική της σύγχυσης ταυτότητας του Νεοέλληνα επαρχιώτη, που από τη μια ντρέπεται για τη λαϊκότητά του κι από την άλλη «σκοτώνει» αν του τη θίξουν. Η περίπτωση του Καζαντζίδη επίσης είναι βαθύτατα πολιτική, όσο κι αν τα συμπλεγματικά μορφώματα της ελληνικής Αριστεράς κράτησαν ευγενείς ... αριστοκρατικές αποστάσεις από τον πιο αυθεντικό λαϊκό τραγουδιστή της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.
Ο κατ' εξοχήν λαϊκός καλλιτέχνης της χώρας, με τη μοναδική φωνή, την καθηλωτική έκφραση και το αμιγώς ταξικό ρεπερτόριο, ανυπέρβλητο σύμβολο των εξαθλιωμένων προλεταριακών στρωμάτων, ουδέποτε έγινε αποδεκτός από το κόμμα του λαού και εν γένει από την παραθρησκευτική ελληνική μπλαζέ Αριστερά, η οποία αρνήθηκε πεισματικά να αναγνωρίσει τη μοναδική φωνή που ράγιζε τις καρδιές του απλού και κατατρεγμένου λαού, τη φωνή που τραγουδούσε τα πραγματικά του βάσανα κι όχι εκείνα που εξυπηρετούσαν την «επαναστατική» κομματική σκοπιμότητά της. Η Αριστερά ντρεπόταν να ταυτιστεί με τον Καζαντζίδη χτυπημένη ανεπανόρθωτα από το σύμπλεγμα του αρχοντοχωριάτη, του αγράμματου, ακαλλιέργητου και υποκριτή αγροίκου που παριστάνει τον εξευγενισμένο διανοούμενο επαναστάτη.

«Έντεχνο» αντί λαϊκού
Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε ο αυθεντικός εκφραστής των λαϊκών στρωμάτων και λατρεύτηκε από τον λαό, τον οποίο δεν πρόδωσε ούτε με τα προτερήματά του ούτε με τα πολλά και μεγάλα του ελαττώματα.
Ωστόσο ο Καζαντζίδης, έκτος από μεγάλος τραγουδιστής - δεν υπάρχει όμοιός του, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας σταματήσει να ακούει μουσική αμέσως ... - ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης που υπερασπίστηκε τη λαϊκότητά του μέχρι τέλους. Το όραμα της Μαρινέλλας ήταν τα λαμέ φορέματα της αριστοκρατίας, να γίνει αριστοκράτισσα, να αποτινάξει τη λαϊκότητά της, ό,τι αληθινό υπήρχε πάνω της δηλαδή. Στις ίδιες υψηλές προσδοκίες - αξίες στηρίχτηκε και το όραμα όλων των λαϊκών τραγουδιστών συλλήβδην: να αποτινάξουν τη λαϊκή τους καταγωγή (για την οποία ντρέπονται) αντικαθιστώντας τα μοναδικά πανηγύρια με «συναυλίες», τα λαϊκά κέντρα με - γαλλιστί! - studio και μουσικές σκηνές και εγκαινιάζοντας το προφίλ του πολιτικοποιημένου και ευαίσθητου δήθεν καλλιτέχνη των υψηλών απαιτήσεων και προδιαγραφών. Μέσα σ' αυτό το πνεύμα της αποθέωσης του «υψηλού», έσπευσαν οι πρόθυμοι θεωρητικοί να ξεδιαλύνουν το «μίασμα» του λαϊκού τραγουδιού από τις «εμπνευσμένες» μελωδίες των «ποιοτικών έντεχνων τραγουδοποιών», που εν τέλει κακοποίησαν βάναυσα το λαϊκό τραγούδι, το οποίο ανομολόγητα εχθρεύονταν και περιφρονούσαν βαθύτατα.
Ας θυμηθούμε, όμως, τι έγραφε ο κορυφαίος Έλληνας μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος στο αφιέρωμα της «Ελευθεροτυπίας» «Η Μουσική ¶νοιξη του '60» στις 3 Ιουλίου 2001:
« ...Την ίδια εποχή, από τις μουσικές σκηνές, ο Χατζιδάκις πέρασε στον κινηματογράφο, με το άλλοθι πάντα του βιοπορισμού: φτιαγμένος για μεγάλος σύνθετης, δεν δούλεψε ποτέ για κάτι τέτοιο, παρέμεινε μεγαλοφυής τραγουδοποιός κι αυτό τον έκαιγε μέχρι τέλους. Οπωσδήποτε, εκείνος οπισθογράφησε με τα τραγούδια του το κορύφωμα του λαϊκισμού, το κατά Μελίνα και Ντασέν "Ποτέ την Κυριακή" που εμφανίζει τους Νεοέλληνες ως εκφυλισμένους απογόνους κάποτε ευκλεών προγόνων. Κάτι ασφαλώς επιβλαβέστερο του "Παρθενώνας - αμπαζούρ" που ίσως ακόμη (ξε)πουλιέται στα πλακιώτικα καταστήματα Greek Arts ... Ένα προσωπικό ψυχολογικό δράμα, οι αδυναμίες του στη σοβαρή μουσική, έσπρωξαν τον Χατζιδάκι στην πολιτιστικώς ολέθρια κατάργηση των εξ αντικειμένου υπαρκτών διαχωριστικών μεταξύ σοβαράς και ελαφράς μουσικής. Όμως, αν εκείνος μέχρι τέλους εξευγένιζε τη διπλοπενιά σε διακριτικό πιανιστικό "τρέμολο", σαρωτικότατος στάθηκε ο Θεοδωράκης (ως τότε φέρελπις της σοβαράς), με το κατά Ελύτην "¶ξιον Εστί", κακόγουστο συνδυασμό "συμφωνικής" γραφής και μπουζουκοτράγουδων. Με ατυχέστατο συνεπίκουρο την ιδεολογία, πολλούς παρέσυρε στο να φέρουν τάχα τη λόγια ποίηση κοντά στις λαϊκές μάζες, ξαπλώνοντάς την σε μελωδικές προκρούστιες κλίνες, ασχέτως αν μελοποιούν Λόρκα, Ελύτη, ή τον εκλεπτυσμένο φιλόμουσο Σεφέρη. Ο οποίος όπως αποκάλυψε η Ντόρα - Τσάτσου Συμεωνίδου στον υποφαινόμενο, καίτοι λίγο έλλειψε να πάθει έμφραγμα, όταν ο "Ψηλός" άρχισε να παίζει στο πιάνο το ... "Στο περιγιάλι το κρυφό", τελικώς ... τον ευλόγησε [...] Νέες δυνάμεις, ο τότε Διονύσης Σαββόπουλος και οι μπουάτ του νέου κύματος πρότειναν κάτι πολύ πιο καίριο και άμεσο. Όμως οι σπόροι του λαϊκισμού, της εκφυλιστικής ισοπεδώσεως ανάμεσα στα είδη μουσικής φυτεύτηκαν τη δεκαετία 1960. ¶σχετο αν οι πικροί ως άψινθος καρποί του θα φύτρωναν αργότερα» ...

Η φωνή του Καζαντζίδη
Σε μια παλιά εκπομπή της τηλεόρασης, στη «Φάρμα των Ανθρώπων», το 1993, ο Μίκης Θεοδωράκης έλεγε στον Θανάση Λάλα για τη φωνή του Καζαντζίδη:
«Όταν ανοίξει τη φωνή του, ο ίδιος μεταμορφώνεται, χάνεται. Και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ επίπονο για τον ίδιο. Αυτή η φοβερή φωνή που βγάζει δεν είναι το μέταλλο, είναι η καρδιά του. Αυτός είναι ένα σκεύος - έχει μέσα τους ήχους και τις φωνές αιώνων. Όταν λοιπόν αυτό βγει έξω, δεν ελέγχεται κι αυτός τα χάνει. Ο Στέλιος από ένα σημείο και πέρα δίνει τόσο πολλά, που είναι σαν να πέφτει με αλεξίπτωτο από τα 10.000 μέτρα και στα 100 μέτρα ανοίγει το αλεξίπτωτο και προσγειώνεται. Ο Στέλιος έχει μια τρομερή φοβία να τραγουδάει: πάνω από τη φωνή του δένονται και κρεμιούνται εκατομμύρια Έλληνες σαν σπουργίτια» ...

Αντικείμενο λατρείας
Απορούν μερικοί με τη λατρεία που δείχνουν οι απλοί άνθρωποι για τον Στέλιο. Μα δεν υπάρχει τίποτα πιο φανερό. Ο λόγος ήταν η φωνή του, το ρεπερτόριο και το καλλιτεχνικό του ήθος. Πριν από όλα, η φωνή του Καζαντζίδη (τεχνικά ογκώδης, μεγάλης έκτασης και φυσικής καλλιέργειας, και αισθητικά - ποιοτικά ασύγκριτης εκφραστικότητας και αυτοσχεδιασμού πάνω στη μελωδική γραμμή) εξύψωσε το λαϊκό αισθητήριο που ταυτίστηκε με το ωραίο. Είναι μια μοναδική στιγμή, κατά την οποία το βαθύ λαϊκό αίσθημα συγκινείται από το αισθητικά ωραίο. Ο λαός ταυτίστηκε - πριν από όλα αισθητικά - με μια μεγάλη φωνή, που τραγουδούσε τα δικά του βάσανα με τον πιο όμορφο τρόπο στον κόσμο. Ταυτίστηκε παθιασμένα μ' έναν καλλιτέχνη - σάρκα από τη σάρκα του, που δεν πρόδωσε τις προσδοκίες του με τον τρόπο που ζούσε. Ο Καζαντζίδης μόνος του πέτυχε σε αυτό που απέτυχε παταγωδώς η πολιτική: να εκπροσωπήσει τον λαό και τα βάσανά του.
Ο Καζαντζίδης ήταν ο εαυτός του, ένας λαϊκός που πριν από όλα ήταν περήφανος για την καταγωγή του, την οποία και προέβαλλε σαν καλλιτεχνική του εικόνα, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του που στο image τους παριστάνουν, λίγο - πολύ, τους αποφοίτους του ... Χάρβαρντ.
Κυρίως, όμως, αντιστάθηκε σε αυτό που λυγίζουν όλοι: στο χρήμα. Ο Καζαντζίδης δεν ξεπουλήθηκε ούτε για πενταροδεκάρες ούτε για εκατομμύρια (όντας εκείνος με του οποίου τον πρώτο λαρυγγισμό θα έβρεχε εκατομμύρια!). Ο Καζαντζίδης επίσης αποτελεί ... σπάνιο είδος διότι η πρωτόγνωρη επιτυχία του δεν του άλλαξε τις συνήθειες: δεν έμεινε σε βίλες, ούτε σε αριστοκρατικές συνοικίες. Έζησε σαν ένας πραγματικός λαϊκός ήρωας της καθημερινότητας. Ο Στέλιος αναμετρήθηκε με το ταλέντο του και τη φωνή του που υπερέβαιναν την απλοϊκή του προσωπικότητα, με πρωτόγνωρο σθένος και θηριώδες πείσμα. Με απλά λόγια, ο Στέλιος ταύτισε τα τραγούδια του με τα βάσανα του λαού, τα οποία τίμησε με τη ζωή και τη φωνή του. Στο πρόσωπό του λάτρεψαν τους εαυτούς τους, την περηφάνια τους, την ταξική τους προέλευση - έναν δικό τους άνθρωπο.
Ο Καζαντζίδης δεν υποδύθηκε τον εαυτό του‡ έζησε τον εαυτό του. Χρόνια τώρα, πεθαμένος, και στο μνήμα του το καντήλι δεν έχει σβήσει‡ το κρατά αναμμένο ο κόσμος: ο δικός του κόσμος! Ποιος έχει ζήσει τέτοια τιμή;

alt

Profile

koulaftakis kazantzidis.volos@gmail.com
Volos - Hellas
Το προφίλ μου

Έρχονται χρόνια δύσκολα, γεμάτα καταιγίδες κι εμείς του κόσμου θύματα, μΆ ατέλειωτα προβλήματα και λιγοστές ελπίδες Έρχονται χρόνια δύσκολα, τα πάντα άνω-κάτω ο κόσμος είναι ανάστατος, κι εμείς πληγές γεμάτο Φονιάδες, μονοπώλια, παντού φωτιές ανάβουν μας καίνε, μας δικάζουνε, και την ψυχή μας βγάζουνε και ζωντανούς μας θάβουν Ποδοπατούν αλύπητα, τΆ ανθρώπινο το σώμα στο άγνωστο βαδίζουμε κι όνειρα πια δεν χτίζουμε μας κλείνουνε το στόμα

Ημερολόγιο

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Tags

Powered by pathfinder blogs